پاورقی های یک زندگی

موقع انتخابات ریاست جمهوری که میشه ،شور و هیجان خاصی به جامعه تزریق میشه.سرود ای ایران و نوای خوش محمد نوری که در وصف ایران و وطن ولاله هاش و ......هست مرتب از رادیو و تلویزیون پخش میشه . همه سیاسی میشن،اقتصاد دان و منتقد.همه از ریز و درشت ،کوچک و بزرگ ،باسواد و بی سواد،خانه دار و بچه دار تحلیلگرند،مسائل رو می بینند،مشکلات جامعه رو میدونند،ریشه یابی می کنند،آمار میدن،دوسیه نامزدها رو رومیکنن،تبلیغ و  تملق رو خوب تشخیص میدن و نجابت وبدجنسی چهره ی کاندیداهارو ،در مورد برنامه های تبلیغاتی نامزد ها در تلویزیون عادلانه ،مو رو از ماست بیرون میکشن. صندوق ذخیره ارزی ،ضریب جینی،واردات بیشتر وصادرات کمتر ، بالا رفتن قیمت نفت و گم شدن چند میلیارد دلار و  بحث و جدل و طرفداری تو سبزی فروشی هم فراموش نمیشه!

خلاصه همه جا حرف از حق و حقوق وخواسته های به حق مردمه.

اما این مطالبات همش مربوط به موقع انتخاباته و بعد از آن همه یک جورایی تخلیه مطالباتی  ،سیاسی.....شده و همه همه چیز یادشون میره!